Mijn wereld is aan het schudden...

Eind oktober toen mijn vader plotseling overleed stond mijn wereld op zijn kop. Door de emotie die los kwam, dat hij er ineens niet meer was en door van alles wat er om me heen gebeurde. Ik begreep er niets van en het enige wat ik kon doen was voelen, er voor mezelf zijn, kiezen voor wat mij blij maakt en wat ik nodig heb. Weken van weinig werk zorgde voor voldoende ruimte om alles een plekje te geven, er te zijn voor mijn verdriet, situaties van een afstand te bekijken en te leren. Ik had de ruimte om aan de waterkant te zitten en te genieten van de plek waar mijn vader graag zat. Ik had de ruimte om het oude vertrouwde los te laten en te kijken naar nieuw. Ik vroeg om hulp, zocht contact met mensen die ik anders misschien niet gesproken zou hebben en ging op onderzoek. Hoe wil ik leven? Wat vind ik belangrijk in mijn leven? Welke mensen heb ik graag om me heen? Ik was heel happy met mijn leven en door zijn overlijden stond alles, maar dan echt alles op losse schroeven en was het aan mij om te kijken hoe nu verder.

Weken later had ik mijn draai gevonden en was er heel veel duidelijk geworden. De opdrachten stroomden binnen en het voelde als magie. Alles wat ik wilde lukte en dromen kwamen uit. Nu lijkt mijn wereld weer op losse schroeven te staan. Ik ben gezond en mag niet werken. Ik zit verplicht zo'n 3 maanden thuis. Gelukkig mag ik wekelijks een paar uurtjes aan de slag in een gezin. Ik speel buiten, ben opzoek geweest naar een schat, ik knutsel, ik maak iets lekkers, doe iets educatiefs en daar geniet ik intens van. Eenmaal thuis voelt het weer alsof al het vertrouwde waar ik net voor gekozen had weg valt. Terwijl ik normaal gesproken contact zou zoeken met mijn vader en moeder, even sparren, even horen dat ik het goed doe, gewoon dat ze even met me mee denken en kijken in mogelijkheden... Doe ik het nu alleen en mis ik het contact enorm! Ik besef me, dat ook dit vertrouwde veranderd is.

Waarschijnlijk ziet deze situatie er over een paar weken ook weer totaal anders uit. Voor nu is het ook weer voelen wat het met me doet en mezelf een compliment geven. Het verhaal dat ouderen zich eenzaam voelen geldt niet alleen voor hen. Ik ben ervan overtuigd, dat er meerdere mensen die net als ik ook alleen thuis zitten zich ook best weleens eenzaam voelen. Ik wil je uitnodigen om af en toe juist die mensen een berichtje te sturen, een kaartje door de brievenbus te doen of op een andere manier te laten weten dat ze niet alleen zijn! Ik kan me voorstellen als je met je hele gezin thuis zit je aandacht naar hen gaat en besef je, dat het ook belangrijk is om even een momentje alleen door te brengen. Neem dat 'boek' wat je al een tijdje wil lezen gewoon mee naar je slaapkamer en spreek af, dat je een momentje voor jezelf neemt. Het doet jou goed en uiteindelijk de rest van je gezin ook ;-)

Ga terug