Plotseling was alles totaal anders...

Tsja hoe begin ik dit stuk tekst... Beschrijf ik mijn verhaal vanaf het begin? Drop ik meteen maar waarom alles ineens anders is? Of start ik met de inzichten?

Mijn laatst verstuurde nieuwsbrief stond vol met genietmomenten en ik beschreef wat voor feestmaand oktober was. Ik speelde vele voorstellingen, ervaarde veel positiviteit, nieuwe opdrachten kwamen binnen, aanmeldingen liepen lekker en er was een schaduwkant. Ik ging bijna dagelijks naar het ziekenhuis in Amsterdam om mijn vader te bezoeken. Hij ging voor een operatie het ziekenhuis in en dat het resultaat zou zijn, dat hij dood in een kist het ziekenhuis uitgedragen zou worden, was totaal niet het plan. Ik zag hem steeds meer achteruit gaan en toch voelde het voor mij dat hij het zou overleven. Achteraf gezien is het misschien meer de hoop geweest, dat hij het zou overleven. Het doet pijn om mijn vader van 62 jaar te verliezen!

Wat mij erg duidelijk is geworden de afgelopen dagen is dat ik met ieder verlies totaal anders omga. Waar ik eerder de afstand groter maakte, maakte ik nu de afstand kleiner. Voor en tijdens de ziekenhuis periode had ik meer contact met mijn vader dan anders. We hebben nog een laatste klusje in mijn huis gedaan. We hebben een lichtschakelaar vervangen. Tijdens de ziekenhuis periode kon ik dit licht regelmatig aanzetten en dacht ik aan hem. Ik zie nu na zijn overlijden vele genietmomenten voorbij komen en voel veel liefde in mijn hart voor hem. Dingen die ik van hem geleerd heb, de wijze woorden die hij sprak, situaties waar we om lachen en de trotse blik die ik kreeg als ik lekker mijn ding doe zal ik nooit vergeten.

Van de week ben ik op z'n werk langs geweest. De mannen hadden gezegd, dat de koffie altijd klaar staat en toch voelde het spannend om onaangekondigd binnen te stappen. Ik werd met een glimlach begroet en er werd even tijd gemaakt. Ik bedankte de mannen voor de steun en de herkenning die ik in hun tranen zie. Op die plek voel ik de aanwezigheid van mijn vader heel duidelijk. Een collega vroeg of ik op zijn electrische 'steekwagen' (ik weet niet of je dit voertuig zo noemt) een rondje door het pand wilde rijden, want daar reed hij altijd op. Het bracht de herinnering, dat ik inderdaad wel bij hem op die wagen gestaan heb en hij flink hard naar de plaats van bestemming reedt. Ik wilde er alleen op als die collega reed. Ik stapte naast hem en daar gingen we door het pand even iets ophalen. Die collega reedt gelukkig niet zo hard en ik genoot van dit moment. Voelde heel fijn! Op weg naar mijn auto voelde ik een grote glimlach op mijn gezicht, veel positieve energie en een hart vol liefde.

Vandaag is het prachtig weer om te vissen! De zon schijnt en het is wind stil. Ik ben naar mijn vaders visplek gefietst en daar heb ik genoten van dit heerlijke weer. Ook dit is een plek waar ik zijn aanwezigheid heel erg voel. Prachtig om even in stilte te zitten, de glinstering van de zon in het water te zien, de warmte van de zon te voelen en de eendjes zwemmen lekker rond. Dit is de laatste plek waar mijn vader en ik hebben gezeten voor hij het ziekenhuis in ging. Terwijl ik daar zo lekker zat flitste momenten van het ziekenhuis voorbij. We hebben gelachen, mooie gesprekken gevoerd en zijn ook samen stil geweest.

Tijdens de ziekenhuis periode speelde ik regelmatig op mijn piano om emoties die ik vast zette in mijn lichaam lekker te laten stromen. Met als resultaat dat de dikke tranen vanuit onmacht over mijn wangen stroomde terwijl ik speelde. De laatste 2 dagen dat mijn vader leefde heb ik speciaal voor hem gespeeld en dit nam ik op. Een van die dagen durfde ik het te laten horen. Hij zei wel vooraf, 'Als ik het niets vind dan zeg ik het hoor Mandy!'. Ik vond het super spannend om te laten horen, want ik was best even bang dat hij het niets vond. Hij sloot zijn ogen terwijl de muziek te horen was en ik zag ontspanning in zijn gezicht. Oke, dacht ik, dit is goed. 

Op de crematie wilde ik graag een stuk spelen en dit plan voelde voor mij heel erg naakt. Als ik speel, dan hoor je wat ik voel. Bladmuziek of bekende nummers speel ik niet. Ik laat mijn vingers gaan over de toetsen en speel vanuit hoe ik me voel. Ik heb mijn gele hakken aan getrokken en ging spelen op de crematie. Eerst vertelde ik een paar genietmomenten met hem, daarna vroeg ik aan de zaal om aan een genietmoment met mijn vader te denken en mij op die manier te steunen. Terwijl ik de microfoon weglegde en naar de piano liep voelde ik me sterk vanuit zachtheid en had ik zin om te spelen. Ik zat achter de piano, haalde adem en vroeg in gedachten aan mijn vader: 'Zullen we dit samen doen, pap?' Hij kan geen piano spelen en ik voelde de verbinding. Mijn vingers gleden over de toetsen en wat eruit kwam kon ik van te voren niet bedenken. Er was ontspanning, liefde, trots en nog veeeeel meer liefde! Een prachtig cadeau om dit te voelen en zo te mogen spelen!

Mijn vaders werk is een rode draad door mijn leven. Eerst hielp ik in het archief papieren sorteren en opruimen, ik ben jaren lang de Danspiet geweest tijdens het Sinterklaasfeest en daarna kwam ik in hetzelfde pand werken (ander bedrijf) en zag ik de collega's en mijn vader regelmatig. Op de crematie heb ik vele collega's gezien en gesproken en wauw, wat een liefde zie ik bij ze. Gaf mij een grote glimlach op mijn gezicht. Mijn vader heeft ze in hun hart geraakt! En misschien voor mij wel het grootste cadeautje, Sinterklaas was er!

Mijn vader heeft vele mensen in hun hart geraakt en laat een stilte achter. Nou ja niet helemaal stil, er valt hier weleens wat om, er wordt getikt, een herinnering laat me lachen en als ik piano speel met hem in gedachten dan hoor ik hem ook!

Ga terug